II Ogólnopolska Konferencja Studenckich Kół Naukowych: Czy możliwy jest rozwój produktów terapeutycznych i sprawne zarządzanie turystyką zdrowotną?

W dniu 01 czerwca 2019 (sobota) odbyła się w Uczelni Jańskiego w Łomży II Ogólnopolska Konferencja Studenckich Kół Naukowych „Czy możliwy jest rozwój produktów terapeutycznych  i sprawne zarządzanie turystyką zdrowotną?”. Honorowy patronat nad przedsięwzięciem naukowym studentów objęła pani dr Joanna Karpowicz rektor Uczelni Jańskiego w Łomży. W konferencji uczestniczyło 76 osób. Jej organizatorem były następujące instytucje: Uczelnia Jańskiego w Łomży, Studenckie Koło Naukowe „Hossa”, Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, Studenckie Koło Naukowe „Public Relations”, Uniwersytet w Białymstoku, Studenckie Koło Naukowe Ekonomistów Turystyki, Niepubliczna Placówka Doskonalenia Nauczycieli „Edukacja, Wychowanie i Bezpieczeństwo” w Białymstoku przy Towarzystwie Zapobiegania Tonięciom i Ratowania Tonących w Białymstoku, Związek Harcerstwa Polskiego Chorągiew Białostocka im. hm. Ryszarda Kaczorowskiego.

Głównym przedmiotem wystąpień konferencyjnych była promocja i ochrona zdrowia. W życiu każdego człowieka największą wartością jest zdrowie. Określa się je jako dobrostan, błogostan, czyli pełnia dobrego stanu (z ang. wellbeing) fizycznego, psychicznego (emocjonalnego i umysłowego, inaczej intelektualnego), duchowego (świadomościowego) i społecznego (rodzinnego, towarzyskiego i zawodowego) dobrobytu oraz dobrego samopoczucia i zdolność do aktywności i pracy, a nie jedynie brak choroby, czy niedomagania w postaci niepełnosprawności, starości i niesamodzielności. Nieodłącznym elementem zdrowia jest uroda, określana jako zespół  zewnętrznych cech człowieka, zwłaszcza regularnych rysów twarzy i sylwetki ciała ludzkiego tj. cech, które budzą zachwyt (atrakcyjność fizyczna, wygląd zewnętrzny, aparycja, wspaniałość, forma, piękno niepospolite, piękno, wdzięk, elegancja, powierzchowność, czar, powab, anielskość, przyjemny zapach).

W Polsce przeprowadza się  reformę systemu ochrony zdrowia. Podstawowymi problemami funkcjonowania tego sektora gospodarczego jest:

  • brak holistycznego podejścia w zakresie świadczonych usług zdrowotnych,
  • niedofinansowanie placówek służby zdrowia, a przy tym zbyt kosztowa realizacja usług zdrowotnych, co powoduje niską efektywność (sprawność) i skuteczność tego sektora, 
  • ograniczona dostępność do jednostek służby zdrowia(długi okres oczekiwania na usługi zdrowotne, wyrazem czego są długie kolejki do specjalisty, gabinetów rehabilitacyjnych, sanatorium, na turnusy rehabilitacyjne), -  nie przestrzeganie modelu rehabilitacji Polskiej  Szkoły Rehabilitacji, zakładającego  powszechność (każdy ma prawo do rehabilitacji, niezależnie od rozpoznania, wieku i rokowania, wczesność (zapoczątkowania)  (powinna być rozpoczęta jak najwcześniej), kompleksowość  (działanie prowadzone przez zespół specjalistów kierowane na wszystkie sfery pacjenta (fizyczne, psychiczne, duchowe, zachowania społeczne itd.) przy użyciu wielu terapii i technik, ciągłość (rehabilitacja jest procesem ciągłym, rozpoczęty proces rehabilitacji jest kontynuowany do zakończenia).

W trudnej i złożonej sytuacji polskiej służby zdrowia nie pomoże wyłącznie zwiększanie nakładów, ponieważ cały system działa nieefektywnie. Brak systemu profilaktyki chorób. Jeśli pieniądze mają być właściwie wydatkowane, trzeba wykonać audyt poszczególnych obszarów systemu i w ten sposób zrozumieć realne koszty poszczególnych procedur medycznych w zakresie opieki podstawowej, specjalistycznej, szpitalnictwa, rehabilitacji itd., a ponadto określić strategiczne cele oraz wypracować praktyczne rozwiązania służące do monitorowania i korygowania wdrażanych zmian. Reformą powinny zostać objęte wszystkie ogniwa – szkolnictwo medyczne, podstawowa opieka zdrowotna, ambulatoryjna opieka zdrowotna, szpitale, diagnostyka, opieka długoterminowa, usługi sanatoryjne i rehabilitacja. Wielowymiarowy system, jaki funkcjonuje w Polsce, wymaga, aby poszczególne segmenty nie tylko ze sobą współpracowały na poziomie mikro- i makroekonomicznym, ale również realizowały politykę zdrowotną.  

Reforma systemu służby zdrowia powinna uwzględniać trendy rozwojowe i demograficzne w społeczeństwie (np. ekonomizację służby zdrowia w krajach rozwiniętych, starzenie się społeczeństwa). Trzeba doprowadzić do zmiany charakteru funkcjonowania oddziałów szpitalnych oraz zatrudnionego w nich personelu, a także likwidowania zbędnych, zadłużonych i nieefektywnych placówek. Należy szukać rezerw w działalności terapeutycznej (profilaktycznej, leczniczej, rehabilitacyjnej), które znajdują się w turystyce miejskiej, wiejskiej (w tym agroturystyce) i na terenach leśnych, pod warunkiem, że zostaną spełnione określone warunki funkcjonowania podmiotów turystycznych.

Turystyka medyczna w Europie Środkowo‑Wschodniej rozwija się w tempie ok. 12–15% rocznie. Do Polski przyjeżdża wielu pacjentów (zarówno z Zachodu, jak i Wschodu), którzy korzystają z klinik dentystycznych, medycyny estetycznej, uzdrowisk, Medical SPA czy ośrodków opieki długoterminowej. Są możliwości terapeutyczne w medycynie specjalistycznej, np. w chirurgii kosmetycznej, leczeniu otyłości, kardiologii, ortopedii, onkologii czy okulistyce. Trzeba jednak dokapitalizować te dziedziny i opracować strategię pozyskiwania pacjentów, wzorując się na krajach, które tę działalność mocno rozwinęły. Sektor prywatny dominuje w świadczeniu usług w podstawowej opiece zdrowotnej, opiece ambulatoryjnej, rehabilitacji, opiece długoterminowej i leczeniu uzdrowiskowym. Dominuje leczenie w szpitalach publicznych. Potrzebne jest holistyczne podejście do terapii i współpracy pomiędzy tymi sektorami, gdyż korzyści odniosą wszyscy. Aby tak się stało, muszą być spełnione pewne warunki, jak: przewidywalność, stabilność, transparentność i otwartość na reformy i negocjowanie kwestii, które pojawią się w trakcie współpracy. Należy poszukiwać rezerw w usprawnianiu służby zdrowia. Mieszkańcy miast i wsi mogą korzystać z usług zdrowotnych, realizowanych w ramach turystyki miejskiej, wiejskiej i na obszarach leśnych, a jednocześnie urzeczywistniać mniej kosztowe trendy w opiece zdrowotnej w krajach rozwiniętych, w następującej kolejności i hierarchii ważności:

  • profilaktyka chorób,
  • domowa opieka zdrowotna,
  • terapia zajęciowa,
  • dostosowanie pomieszczeń, sprzętu i urządzeń do funkcji osób niepełnosprawnych i chorych,
  • upowszechnianie specjalizacji lekarskich,
  • upowszechnianie osiągnięć postępu technicznego w medycynie.

Zapraszamy do galerii zdjęć dostępnej na naszym fanpage`u: https://www.facebook.com/UJLomza/

                                                                                                      Opracował dr Antoni ROMAN